Strona główna » Wsparcie do lekcji » Liceum, Technikum, Branżowa I – 2 rok nauczania » „Nie wiem, co mu jest”. Czy to wystarczy, żeby zadzwonić pod 112?

„Nie wiem, co mu jest”. Czy to wystarczy, żeby zadzwonić pod 112?

EDUKACJA ZDROWOTNA • SZKOŁA PONADPODSTAWOWA • II ROK NAUCZANIA • LEKCJA 26
„Nie wiem, co mu jest”. Jak skutecznie wezwać pomoc i rozmawiać z dyspozytorem?

Nagłe zagrożenie zdrowotne, 112 i 999, opis stanu poszkodowanego, RKO i AED

Człowiek osuwa się na ziemię. Nie odpowiada. Ktoś obok mówi: „Może to zawał”, ktoś inny: „A może udar?”. W takiej chwili rozpoznanie choroby nie jest zadaniem świadka zdarzenia. Znacznie ważniejsze jest ustalenie, czy miejsce jest bezpieczne, sprawdzenie reakcji i oddechu oraz szybkie przekazanie służbom tego, co rzeczywiście można zaobserwować.

Zdanie „nie wiem, co mu jest” nie powinno opóźniać wezwania pomocy. Dyspozytor nie oczekuje od przypadkowego świadka diagnozy. Potrzebuje informacji, które pozwalają ocenić pilność zdarzenia i rozpocząć właściwe działania.

W sytuacji nagłej opisuj to, co widzisz i słyszysz. Nie zgaduj nazwy choroby.

Najpierw miejsce zdarzenia. Dopiero potem pomaganie

Pierwsza pomoc zaczyna się jeszcze przed dotknięciem poszkodowanego. Trzeba sprawdzić, czy można do niego bezpiecznie podejść.

Zagrożeniem może być ruch uliczny, przewód elektryczny, ogień, ulatniający się gaz, agresywne zachowanie, pracująca maszyna albo inna sytuacja, w której ratownik sam może zostać poszkodowany.

Jeżeli miejsce nie jest bezpieczne, nie wchodzimy do strefy zagrożenia tylko dlatego, że chcemy pomóc. Wzywamy odpowiednie służby i przekazujemy informację o niebezpieczeństwie.

Ratownik, który sam zostaje poszkodowany, nie zwiększa szans osoby potrzebującej pomocy. Zwiększa liczbę osób wymagających ratunku.

Obserwacja jest dla dyspozytora bardziej użyteczna niż diagnoza świadka

Porównajmy dwa komunikaty:

„Chyba ma zawał”.
„Dorosły mężczyzna nagle upadł. Nie odpowiada, kiedy do niego mówię. Nie oddycha prawidłowo”.

Pierwszy komunikat zawiera przypuszczenie. Drugi przekazuje obserwacje, które można wykorzystać niezależnie od ostatecznej przyczyny zdarzenia.

Do obserwacji należą na przykład:

  • osoba nie odpowiada na głos,
  • nie otwiera oczu,
  • ma silną duszność,
  • krwawi,
  • ma drgawki,
  • upadła z wysokości,
  • wykonuje pojedyncze, nieregularne westchnięcia.

Nie trzeba na tej podstawie rozpoznawać zawału, udaru, padaczki ani zatrucia. Dyspozytor będzie zadawał kolejne pytania, żeby ustalić potrzebne informacje.

112 czy 999?

Numer Co się dzieje po połączeniu?
999 Połączenie odbiera bezpośrednio dyspozytor medyczny Państwowego Ratownictwa Medycznego.
112 To wspólny numer alarmowy. Operator ustala rodzaj zdarzenia i przekazuje zgłoszenie odpowiedniej służbie. W zgłoszeniu medycznym może połączyć osobę dzwoniącą z dyspozytorem medycznym.

Oba numery mogą służyć do wezwania pomocy w nagłym zagrożeniu zdrowia lub życia. Najważniejsze jest szybkie wykonanie właściwego połączenia, a nie zastanawianie się przez kilka minut, który numer będzie „bardziej poprawny”.

Pacjent.gov.pl – Pogotowie i numer alarmowy →

Adres może uratować więcej czasu niż medyczne słownictwo

Dyspozytor musi wiedzieć, dokąd wysłać pomoc. Dlatego lokalizacja jest jedną z pierwszych informacji w zgłoszeniu.

W budynku może wystarczyć adres, numer mieszkania, piętro i informacja o wejściu. W dużym zakładzie przydatna będzie nazwa hali lub bramy. Na drodze znaczenie może mieć numer drogi, kierunek jazdy albo charakterystyczny punkt.

Jeżeli zdarzenie dzieje się w miejscowości, której nazwa powtarza się w Polsce, dyspozytor może dopytać o gminę lub powiat. To nie jest zbędne przedłużanie rozmowy. Identyczny adres może istnieć w kilku różnych miejscach.

Jeżeli nie znasz dokładnego adresu, powiedz to. Podaj wszystko, co może pomóc ustalić lokalizację: nazwę obiektu, ulicę, skrzyżowanie, numer drogi, charakterystyczny punkt lub inne dane, o które zapyta operator.

Oficjalne zalecenia numeru 112 podkreślają, że dokładne określenie miejsca zdarzenia oraz spokojne odpowiadanie na pytania operatora ułatwiają skierowanie właściwych służb.

Gov.pl – Jak zgłaszać zdarzenie na numer 112 →

Co dyspozytor chce wiedzieć?

Nie ma potrzeby uczyć uczniów jednej sztywnej formułki do recytowania. Rozmowę prowadzi operator lub dyspozytor, a kolejność pytań może zależeć od sytuacji.

W zgłoszeniu pojawiają się jednak zwykle te same obszary informacji:

Informacja Przykład
Gdzie jesteś? „Warsztat przy ul. Lipowej 12, wejście od parkingu”.
Co się wydarzyło? „Pracownik nagle upadł”.
Ile osób potrzebuje pomocy? „Jedna osoba”.
Jak wygląda stan osoby? „Nie reaguje. Wykonuje pojedyncze nieregularne westchnięcia”.
Jak można się z tobą skontaktować? Podaj numer telefonu i inne dane, o które zostaniesz poproszony.

Jeżeli czegoś nie wiesz, nie trzeba wypełniać luki domysłem. Można powiedzieć:

„Nie znam nazwiska. Wygląda na dorosłego”.

Brak nazwiska, numeru PESEL czy dokładnego wieku nie jest powodem do czekania z wezwaniem pomocy.

Dlaczego dyspozytor zadaje tyle pytań?

W sytuacji stresowej pytania mogą sprawiać wrażenie przeszkody: osoba dzwoniąca chce, żeby karetka już jechała, a tymczasem słyszy kolejne pytania.

Dyspozytor wykorzystuje odpowiedzi do oceny stanu pacjenta, określenia pilności, zadysponowania odpowiedniego zespołu i przekazania instrukcji osobie znajdującej się na miejscu. Kolejność pytań nie jest przypadkowa.

Ministerstwo Zdrowia wskazuje, że dyspozytor medyczny prowadzi wywiad, ustala priorytet wezwania, wysyła zespół ratownictwa medycznego i – jeśli jest to potrzebne – instruuje świadka, jak udzielać pierwszej pomocy do czasu przyjazdu zespołu.

Ministerstwo Zdrowia – Dyspozytorzy medyczni →

Najlepszą pomocą podczas rozmowy jest odpowiadanie na pytania, wykonywanie poleceń i pozostanie na linii tak długo, jak zaleca osoba przyjmująca zgłoszenie.

Głośnik w telefonie nie jest drobiazgiem

Jeżeli osoba wzywająca pomoc znajduje się przy poszkodowanym, tryb głośnomówiący pozwala jednocześnie rozmawiać z dyspozytorem i wykonywać przekazywane instrukcje.

Aktualny algorytm BLS Polskiej Rady Resuscytacji zaleca, aby przy osobie nieprzytomnej – jeśli jest to możliwe – pozostać przy poszkodowanym i włączyć w telefonie tryb głośnomówiący lub inną funkcję pozwalającą prowadzić rozmowę bez używania rąk.

Polska Rada Resuscytacji – Wytyczne resuscytacji 2025 →

Pojedyncze westchnięcia nie oznaczają prawidłowego oddechu

To jeden z elementów, które mogą zmylić świadka.

Osoba po nagłym zatrzymaniu krążenia może wykonywać powolne, nieregularne, głośne westchnięcia. Taki oddech agonalny nie jest prawidłowym oddychaniem.

Według aktualnych wytycznych BLS oddech u osoby nieprzytomnej ocenia się przez nie dłużej niż 10 sekund. Jeżeli osoba nie reaguje i nie oddycha albo oddycha nieprawidłowo, należy wezwać służby ratunkowe i rozpocząć resuscytację zgodnie z instrukcjami dyspozytora.

Nie czekamy, aż pojedyncze westchnięcia „zmienią się w normalny oddech”. U osoby nieprzytomnej taki obraz wymaga natychmiastowego działania.

RKO – co powinien rozumieć nauczyciel?

Praktycznego wykonywania resuscytacji nie da się dobrze nauczyć wyłącznie z tekstu. Do ćwiczenia techniki potrzebny jest fantom i najlepiej instruktor lub osoba przygotowana do prowadzenia takiego treningu.

W artykule warto jednak uporządkować najważniejsze zasady dotyczące dorosłego poszkodowanego.

Element Aktualna zasada BLS dla osoby dorosłej
Kiedy rozpocząć? Gdy osoba nie reaguje i nie oddycha prawidłowo.
Miejsce uciskania Środek klatki piersiowej – dolna połowa mostka.
Tempo 100–120 uciśnięć na minutę.
Głębokość Co najmniej 5 cm, ale nie więcej niż 6 cm.
Jeżeli ratownik jest przeszkolony 30 uciśnięć i 2 oddechy ratownicze.
Jeżeli nie potrafi wykonywać oddechów Nieprzerwane uciskanie klatki piersiowej w tempie 100–120/min.

Nie trzeba samodzielnie odtwarzać całego algorytmu z pamięci w stresie. Dyspozytor może instruować osobę udzielającą pierwszej pomocy.

AED może obsłużyć osoba bez wykształcenia medycznego

AED, czyli automatyczny defibrylator zewnętrzny, jest zaprojektowany tak, żeby prowadzić ratownika za pomocą komunikatów głosowych lub wizualnych.

Po jego uruchomieniu urządzenie analizuje rytm serca i samo ocenia, czy defibrylacja jest wskazana. Ratownik nie decyduje samodzielnie, czy poszkodowany „potrzebuje prądu”.

Jeżeli AED zaleci wyładowanie, trzeba upewnić się, że nikt nie dotyka poszkodowanego podczas analizy i defibrylacji. Następnie wraca się do RKO zgodnie z komunikatami urządzenia.

AED nie wykona defibrylacji tylko dlatego, że zostało włączone. Analizuje rytm i prowadzi użytkownika krok po kroku.

Polska Rada Resuscytacji w Wytycznych 2025 podkreśla, że AED może użyć również osoba, która nie przeszła specjalistycznego szkolenia.

Jeśli jest kilku świadków, nie wszyscy powinni robić to samo

W nagłej sytuacji łatwo o chaos: kilka osób dzwoni jednocześnie, ktoś zaczyna nagrywać, inna osoba szuka dokumentów, a nikt nie przynosi AED.

Znacznie skuteczniej jest podzielić zadania.

Osoba Przykładowe zadanie
Świadek 1 Wzywa pomoc, włącza głośnik i wykonuje instrukcje dyspozytora.
Świadek 2 Pomaga przy poszkodowanym albo rozpoczyna RKO.
Świadek 3 Przynosi AED lub organizuje jego dostarczenie.
Kolejna osoba Jeżeli jest to potrzebne, może wyjść do bramy lub wejścia i wskazać zespołowi ratownictwa drogę.

W praktyce liczba świadków może być inna i jedna osoba może wykonywać kilka zadań. Najważniejsze, żeby potrzebne działania rzeczywiście zostały wykonane.

„Ktoś niech zadzwoni” to gorsze polecenie niż wskazanie konkretnej osoby

W grupie świadków łatwo założyć, że zadzwoni ktoś inny. Dlatego w pierwszej pomocy przydaje się bezpośredni podział zadań:

„Ty w niebieskiej kurtce – zadzwoń pod 112 i wróć z informacją, że zgłoszenie zostało przyjęte”.

Takie polecenie wskazuje konkretną osobę i konkretne zadanie. Nie gwarantuje idealnej reakcji, ale ogranicza niejasność charakterystyczną dla zbiorowego „niech ktoś coś zrobi”.

Czego nie szukamy, kiedy liczą się minuty

W sytuacji rzeczywistego zagrożenia pomoc nie powinna czekać na:

  • znalezienie dokumentów poszkodowanego,
  • ustalenie jego numeru PESEL,
  • telefon do rodziny z pytaniem, co robić,
  • wyszukanie filmu instruktażowego w internecie,
  • nagranie zdarzenia,
  • pewność co do diagnozy.

Jeżeli poszkodowany wymaga pilnej pomocy, zgłoszenie i działania ratownicze mają pierwszeństwo.

Sytuacja fikcyjna do omówienia

Hala produkcyjna – co jest naprawdę potrzebne dyspozytorowi?

W fikcyjnym zakładzie pracownik nagle upada. Maszyna obok niego została wyłączona i miejsce jest bezpieczne. Pracownik nie odpowiada na głos. Oddycha pojedynczymi, nieregularnymi westchnięciami. AED znajduje się przy portierni. Na miejscu są trzy osoby.

Zanim uczniowie odegrają rozmowę z dyspozytorem, mogą uporządkować informacje:

  • miejsce: nazwa zakładu, adres i konkretne wejście,
  • zdarzenie: pracownik nagle upadł,
  • obserwacja: nie reaguje i nie oddycha prawidłowo,
  • zasoby: są inni świadkowie i dostępne AED.

Poprawna analiza nie wymaga odpowiedzi na pytanie: „Czy to zawał?”. Uczniowie nie mają danych, które pozwalałyby taką diagnozę postawić.

Jak można podzielić zadania?

Jedna osoba prowadzi rozmowę na głośniku i wykonuje instrukcje dyspozytora. Druga podejmuje pomoc przy poszkodowanym. Trzecia przynosi AED i – jeśli później będzie to potrzebne – może wskazać ratownikom właściwe wejście.

Inny sensowny podział można uznać, jeśli zapewnia szybkie wezwanie pomocy, pomoc poszkodowanemu i dostarczenie AED.

Co może utrudnić zgłoszenie mimo dobrych chęci?

W rozmowie alarmowej problemem nie musi być brak wiedzy medycznej. Czasami przeszkadza sposób przekazywania informacji.

Słaba informacja Lepsza informacja
„Szybko! Tu jest tragedia!” „Jestem przy wejściu do hali sportowej przy ul. X. Dorosła osoba ma silną duszność”.
„Na pewno ma zawał”. „Nagły silny ból w klatce piersiowej i duszność”.
„Nie znam nazwiska, więc nic nie mogę powiedzieć”. „Nie znam nazwiska. To dorosła osoba, nie reaguje”.

Nie oczekujemy od osoby w stresie idealnej wypowiedzi. Celem jest przekazanie informacji potrzebnych do działania i współpraca z osobą przyjmującą zgłoszenie.

Szkoła branżowa

W zakładzie pracy bezpieczeństwo miejsca może być pierwszym problemem

W warsztacie, magazynie, na budowie czy w hali produkcyjnej przed podejściem do poszkodowanego trzeba zwrócić uwagę na zagrożenia charakterystyczne dla miejsca: pracującą maszynę, napięcie elektryczne, ruch pojazdów, wysokość, ogień albo substancje niebezpieczne.

Dopiero gdy można bezpiecznie podejść, oceniamy reakcję poszkodowanego i wzywamy pomoc.

Uczeń nie musi mówić językiem ratownika medycznego. Informacja:

„Maszyna jest wyłączona. Pracownik leży na podłodze, nie reaguje i wykonuje pojedyncze nieregularne westchnięcia”

jest dla dyspozytora bardziej użyteczna niż:

„Chyba coś ma z sercem”.

Co wraca z wcześniejszych lekcji?

W lekcji 25 uczeń uczył się rozpoznawać, kiedy sytuacja wymaga POZ, NiŚOZ, AOS, SOR albo pilnej pomocy. Teraz przechodzi o krok dalej: jeśli sytuacja jest nagła, musi umieć przekazać służbom użyteczne informacje i rozpocząć działanie.

Wraca też umiejętność oddzielania faktu od interpretacji. Tak jak w ocenie informacji zdrowotnej nie dopisujemy wniosków, których nie potwierdzają dane, tak przy zdarzeniu alarmowym nie zamieniamy obserwacji w pewną diagnozę.

Z wcześniejszych tematów dotyczących wpływu i odpowiedzialności wraca jeszcze jedna rzecz: świadek nie kontroluje całej sytuacji, ale ma wpływ na wezwanie pomocy, przekazanie lokalizacji, współpracę z dyspozytorem i rozpoczęcie działań mieszczących się w zasadach pierwszej pomocy.

Następna lekcja dotyczy już sytuacji mniej pilnych

Lekcja 26 dotyczy nagłego zagrożenia zdrowotnego i pierwszych działań ratowniczych.

W lekcji 27 przechodzimy do samoleczenia, gorączki i leków dostępnych bez recepty. Tam pojawi się inne pytanie: kiedy można bezpiecznie rozpocząć proste postępowanie samodzielnie, a kiedy objawy wymagają konsultacji.

Nie rozwijamy więc tutaj dawkowania leków, stosowania środków przeciwgorączkowych ani zasad łączenia preparatów OTC.

Bezpieczeństwo podczas lekcji

Rozmowę alarmową ćwiczymy wyłącznie jako symulację. Uczniowie nie wybierają prawdziwego numeru 112 ani 999.

Jeżeli nauczyciel rozszerza lekcję o praktyczne BLS:

  • uciski klatki piersiowej ćwiczymy na fantomie, nie na uczniu,
  • do ćwiczeń z AED wykorzystujemy urządzenie treningowe,
  • technika praktyczna powinna opierać się na aktualnych wytycznych,
  • sam artykuł nie zastępuje praktycznego szkolenia z pierwszej pomocy.

Biblioteczka nauczyciela

Pojęcia i źródła do lekcji

Stan nagłego zagrożenia zdrowotnego

Stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pogorszeniu zdrowia, którego następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu, uszkodzenie ciała albo utrata życia i który wymaga natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych oraz leczenia.

Rzecznik Praw Pacjenta – System Ratownictwa Medycznego →

Dyspozytor medyczny

Przyjmuje zgłoszenia medyczne, prowadzi wywiad, ocenia pilność, dysponuje zespoły ratownictwa medycznego i może instruować osobę udzielającą pierwszej pomocy.

Ministerstwo Zdrowia – Dyspozytorzy medyczni →

Oddech agonalny

Nieregularne, powolne, często głośne westchnięcia, które mogą wystąpić we wczesnym okresie zatrzymania krążenia. U osoby nieprzytomnej nie należy ich uznawać za prawidłowe oddychanie.

RKO

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa podejmowana u osoby, która nie reaguje i nie oddycha prawidłowo. Aktualne wytyczne dla dorosłych określają m.in. tempo uciśnięć 100–120/min oraz głębokość co najmniej 5 cm, ale nie większą niż 6 cm.

AED

Automatyczny defibrylator zewnętrzny. Urządzenie analizuje rytm serca i przekazuje użytkownikowi instrukcje głosowe lub wizualne. Może być użyte również przez osobę bez wykształcenia medycznego.

Gdzie czytać dalej?

Pacjent.gov.pl – Pogotowie i numer alarmowy →
Jak wezwać zespół ratownictwa medycznego i jakie informacje mogą być potrzebne podczas zgłoszenia.

Gov.pl – Jak zgłaszać zdarzenie na numer 112 →
Oficjalne zasady rozmowy z operatorem numeru alarmowego, lokalizacji zdarzenia i pozostawania na linii.

Ministerstwo Zdrowia – Dyspozytorzy medyczni →
Zakres pracy dyspozytora, zbieranie wywiadu, wysyłanie zespołów i instruktaż pierwszej pomocy.

Polska Rada Resuscytacji – Wytyczne resuscytacji 2025 →
Aktualne polskie materiały dotyczące BLS, RKO, AED i pierwszej pomocy.

Najważniejsze dla nauczyciela

W sytuacji nagłej uczeń nie ma odgadywać diagnozy. Ma umieć zadbać o własne bezpieczeństwo, szybko wezwać pomoc, dokładnie wskazać miejsce, opisać obserwowany stan i wykonywać instrukcje dyspozytora.

To jest wsparcie do lekcji, nie zamiennik scenariusza ani praktycznego szkolenia z pierwszej pomocy

Artykuł rozwija rozumienie nagłego zagrożenia zdrowotnego, rozmowy z dyspozytorem, znaczenia obserwacji, nieprawidłowego oddechu, RKO i AED. Gotowa symulacja rozmowy oraz zadania znajdują się w pakiecie dla II roku nauczania.

Zdrowa Lekcja na tydzień 💙

Co sobotę otrzymasz przygotowanie do kolejnego tygodnia: tematy, wskazówki merytoryczne, możliwe pytania uczniów, dodatkowe źródła i pomysły do pracy zgodnie z programem „Zdrowie w praktyce”.

Zapisz się na newsletter →

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Koszyk