Jak zamienić szkolny projekt w prawdziwe doświadczenie edukacyjne i uczciwie ocenić jego efekt
Na poprzedniej lekcji uczniowie:
- rozpoznali problem,
- sprawdzili dane,
- wyznaczyli cel,
- wskazali interesariuszy,
- zaproponowali działanie,
- wybrali wskaźnik.
Czyli mają plan.
Ale plan można zamknąć w segregatorze.
Można też zrobić coś zupełnie innego:
I właśnie wtedy zaczyna się doświadczenie edukacyjne.
Nie chodzi jednak o to, żeby akcja była duża.
Nie potrzebujemy:
- setek odbiorców,
- wielkiego wydarzenia,
- budżetu,
- profesjonalnej kampanii reklamowej.
Potrzebujemy czegoś znacznie ważniejszego:
realnego działania, realnego odbiorcy i uczciwego sprawdzenia, co rzeczywiście się wydarzyło.
Dobra mikrokampania potrzebuje sześciu rzeczy
Do kogo naprawdę mówimy?
Co odbiorca ma zapamiętać?
Skąd wiemy, że komunikat jest rzetelny?
Co odbiorca może konkretnie zrobić?
Czy komunikat rzeczywiście dotarł do ludzi?
Co możemy uczciwie powiedzieć po działaniu?
Projekt na kartce i doświadczenie edukacyjne to nie to samo
Uczniowie mogą perfekcyjnie wypełnić kartę:
- cel,
- odbiorca,
- działanie,
- wskaźnik.
I nadal nie mieć żadnego doświadczenia z tym, jak ich pomysł działa poza kartą pracy.
Doświadczenie edukacyjne pojawia się wtedy, gdy uczeń:
wykorzystuje wiedzę w rzeczywistej lub możliwie autentycznej sytuacji,
spotyka się z reakcją odbiorcy,
musi dostosować działanie do realnych ograniczeń,
a potem analizuje, co się wydarzyło.
To właśnie odróżnia:
„zaprojektowaliśmy kampanię”
od:
„przeprowadziliśmy małe działanie i czegoś się z niego dowiedzieliśmy”.
Małe może być lepsze niż wielkie
Kiedy uczniowie słyszą:
„kampania”
łatwo wyobrażają sobie:
- Instagram,
- plakaty w całej szkole,
- film,
- konkurs,
- duże wydarzenie.
Tymczasem dobra kampania szkolna może trwać:
10 minut.
Może polegać na:
- oznaczeniu dwóch punktów z wodą,
- krótkim komunikacie dla jednej klasy,
- kodzie QR prowadzącym do oficjalnych danych o jakości powietrza,
- informacji o miejscu zacienionym podczas upału,
- krótkiej akcji na jednej przerwie.
Musi być przemyślana.
„Dla wszystkich” zwykle znaczy „dla nikogo konkretnie”
Komunikat:
„Dbajmy o zdrowie i środowisko!”
może brzmieć sympatycznie.
Ale kto właściwie jest jego odbiorcą?
Uczeń klasy pierwszej?
Nauczyciel?
Pracownik warsztatu?
Rodzic?
Senior?
Różni odbiorcy:
- mają inną wiedzę,
- korzystają z innych kanałów komunikacji,
- mają inne możliwości działania,
- mogą potrzebować innego języka.
Odbiorca zmienia komunikat
Temat:
upał w szkole.
Dla uczniów komunikat może brzmieć:
„Tu możesz uzupełnić wodę”.
Dla nauczycieli:
„Sprawdź, gdzie uczniowie mogą bezpiecznie odpocząć podczas upału”.
Dla administracji:
„Które pomieszczenia najbardziej się przegrzewają?”
Ten sam problem.
Inny odbiorca.
Inny komunikat.
Jedna kampania nie musi nauczyć wszystkiego
Typowy szkolny plakat próbuje powiedzieć:
- czym jest zmiana klimatu,
- jak wpływa na zdrowie,
- co robić podczas upału,
- dlaczego potrzebne są drzewa,
- jak oszczędzać wodę,
- jak segregować odpady.
Efekt?
Odbiorca widzi ścianę tekstu.
I przechodzi dalej.
Jedna główna myśl.
Jedno możliwe działanie.
Test jednego zdania
Grupa powinna umieć dokończyć:
Jeżeli odpowiedź zajmuje pół strony:
komunikat jest prawdopodobnie zbyt szeroki.
„Brzmi dobrze” to nie jest źródło
Każde twierdzenie zdrowotne lub środowiskowe powinno mieć oparcie w wiarygodnym źródle.
Nie wystarczy:
„znaleźliśmy to w internecie”.
Uczeń powinien umieć wskazać:
- instytucję,
- konkretny materiał,
- datę, jeśli ma znaczenie,
- dokładną informację, którą wykorzystuje.
Nie wyolbrzymiamy źródła
Jeżeli GIOŚ publikuje dane o jakości powietrza, możemy powiedzieć:
„Według danych stacji…”
Nie powinniśmy automatycznie pisać:
„Nasza okolica jest śmiertelnie niebezpieczna”.
Jeżeli źródło mówi:
„upał zwiększa ryzyko problemów zdrowotnych u określonych grup”,
nie zamieniamy tego w:
„każdy upał prowadzi do choroby”.
To dokładnie ta sama zasada, którą uczniowie poznali przy dezinformacji:
wniosek nie może być mocniejszy niż dowody.
„Dbaj o planetę” – tylko co mam zrobić po przeczytaniu tego zdania?
Dobra kampania edukacyjna powinna dać odbiorcy możliwość konkretnego działania.
To może być bardzo małe działanie.
Na przykład:
| Ogólne hasło | Bardziej konkretne działanie |
|---|---|
| „Dbaj o nawodnienie” | „W upalny dzień napełnij bidon w punkcie obok sali 12”. |
| „Sprawdzaj powietrze” | „Zeskanuj kod QR i sprawdź aktualny indeks GIOŚ”. |
| „Chroń się przed upałem” | „Na długiej przerwie możesz skorzystać z zacienionego miejsca przy…”. |
W komunikacji nazywa się to często wezwaniem do działania.
Ale nie chodzi o marketingowe hasło.
Chodzi o bardzo praktyczne pytanie:
Nie piszemy kampanii dla nauczyciela. Piszemy ją dla odbiorcy
Zdanie:
„W celu redukcji ekspozycji na negatywne skutki termiczne rekomenduje się korzystanie z infrastruktury zapewniającej zacienienie”.
może być poprawne.
Ale plakat dla ucznia może powiedzieć:
Prościej nie oznacza mniej merytorycznie.
Oznacza:
dopasowane do odbiorcy.
Test 10 sekund
Pokaż komunikat osobie, która go wcześniej nie widziała.
Po 10 sekundach zapytaj:
- O czym jest komunikat?
- Co jest najważniejszą informacją?
- Co mam zrobić?
Jeżeli odbiorca nie potrafi odpowiedzieć:
problem może być w komunikacie, nie w odbiorcy.
„Jak można tego nie wiedzieć?” – tego w kampanii nie potrzebujemy
Komunikacja zdrowotna łatwo może zamienić się w moralizowanie.
Na przykład:
„Tylko nieodpowiedzialni ludzie nie segregują”.
„Nie bądź leniwy – chodź pieszo”.
„Jeśli nie nosisz bidonu, sam jesteś sobie winien”.
Taki komunikat może:
- zawstydzać,
- wywoływać opór,
- ignorować realne bariery,
- przerzucać pełną odpowiedzialność na jednostkę.
Lepsza kampania pyta:
Nie tylko:
„Dlaczego ludzie nie robią tego, co im kazaliśmy?”
Realizacja: moment, w którym teoria spotyka rzeczywistość
W planie wszystko może wyglądać perfekcyjnie.
Dopiero realizacja pokazuje:
- czy komunikat jest zrozumiały,
- czy odbiorca ma czas go zobaczyć,
- czy QR działa,
- czy wskazany punkt rzeczywiście jest dostępny,
- czy miejsce akcji było dobrze wybrane,
- czy potrzebna była zgoda, o której wcześniej nie pomyślano.
I właśnie dlatego doświadczenie edukacyjne jest tak wartościowe.
Nie każdy musi robić grafikę – role w prawdziwym działaniu
W projekcie często jedna osoba:
„robi wszystko, bo zna Canvę”.
To nie jest dobra współpraca.
Można podzielić role:
sprawdza dane i zapisuje bezpośrednie źródło
upraszcza komunikat bez zniekształcania treści
dba o czytelność
sprawdza miejsce, termin i zgody
zbiera prostą informację o przebiegu działania
To również ważna lekcja współpracy.
Uczeń może być wartościowym członkiem projektu, nawet jeśli:
nie projektuje plakatu.
Ewaluacja nie oznacza: „było fajnie”
Po szkolnej akcji często pojawia się pytanie:
„Jak wam poszło?”
i odpowiedź:
„Super”.
To może być sympatyczne.
Ale nie jest jeszcze ewaluacją.
Ewaluacja powinna odpowiadać na ustalone wcześniej pytania.
Czy wykonaliśmy to, co planowaliśmy?
Do ilu osób dotarliśmy?
Czy odbiorcy zrozumieli główny komunikat?
Czy mogli wykonać proponowane działanie?
Co należałoby poprawić?
20 plakatów, 300 wyświetleń, 40 odpowiedzi. Co właściwie udowodniliśmy?
W kampaniach bardzo łatwo pomylić różne poziomy efektu.
| Poziom | Przykład | Co naprawdę wiemy? |
|---|---|---|
| PRODUKT | powstało 20 plakatów | wykonaliśmy zaplanowany materiał |
| ZASIĘG | 300 osób zobaczyło post | komunikat potencjalnie dotarł do odbiorców |
| REAKCJA / ZROZUMIENIE | 80% osób prawidłowo wskazało, gdzie jest punkt wody | część odbiorców zapamiętała informację |
| ZACHOWANIE | więcej osób zaczęło korzystać z punktu | obserwujemy zmianę zachowania |
| WPŁYW ZDROWOTNY | poprawa określonego wyniku zdrowotnego | wymaga znacznie mocniejszych danych i zwykle dłuższego czasu |
Nie nazywamy produktu zmianą zdrowia.
100 lajków – dużo czy mało?
Sama liczba:
100 ❤️
nie mówi nam jeszcze:
- czy odbiorca przeczytał komunikat,
- czy go zrozumiał,
- czy zapamiętał,
- czy zmienił zachowanie.
Takie liczby bywają nazywane wskaźnikami próżności – wyglądają efektownie, ale niekoniecznie odpowiadają na najważniejsze pytanie projektu.
Nie oznacza to, że liczba wyświetleń albo reakcji jest bezużyteczna.
Może być dobrym wskaźnikiem:
zasięgu lub zainteresowania.
Po prostu nie wolno na jej podstawie powiedzieć:
„kampania zmieniła zdrowie szkoły”.
Najpierw pytanie. Potem narzędzie ewaluacji
Uczniowie często zaczynają:
„Zróbmy ankietę”.
Ale najpierw trzeba ustalić:
czego chcemy się dowiedzieć?
| Chcemy wiedzieć… | Możemy… |
|---|---|
| czy informacja dotarła | policzyć odbiorców / wyświetlenia |
| czy została zrozumiana | zadać jedno krótkie pytanie kontrolne |
| czy rozwiązanie działa technicznie | sprawdzić je w praktyce |
| czy ludzie korzystają z rozwiązania | wykonać prostą, anonimową obserwację |
Pretest – zanim pokażemy kampanię całej szkole
Nie trzeba od razu drukować 50 plakatów.
Najpierw można pokazać projekt:
- dwóm uczniom spoza zespołu,
- innej grupie,
- nauczycielowi,
- osobie podobnej do docelowego odbiorcy.
I zadać trzy pytania:
Co według ciebie jest główną informacją?
Co masz zrobić?
Czego nie rozumiesz?
Jeżeli osoba odczytuje komunikat zupełnie inaczej, niż planowaliśmy:
to cenna informacja przed realizacją, nie porażka.
Uczciwy komunikat po kampanii
Wyobraźmy sobie:
Przed akcją 45% ankietowanych uczniów wiedziało, gdzie znajduje się punkt napełniania bidonów.
Po akcji:
78%.
Możemy powiedzieć:
Nie powinniśmy powiedzieć:
Dlaczego?
Bo tego nie mierzyliśmy.
Pięć pytań po działaniu
Zamiast ogólnego:
„Jak było?”
zastosuj krótkie podsumowanie:
1. Co naprawdę wykonaliśmy?
2. Co zadziałało?
3. Co nie zadziałało tak, jak planowaliśmy?
4. Czego dowiedzieliśmy się od odbiorców?
5. Co zmienilibyśmy następnym razem?
To właśnie ten moment sprawia, że projekt staje się doświadczeniem edukacyjnym.
Bo uczeń nie tylko wykonuje działanie.
Uczy się na podstawie jego skutków.
Cztery kampanie, które naprawdę da się zrobić
1. „Gdzie jest woda?”
Odbiorcy: uczniowie.
Komunikat: gdzie można bezpiecznie uzupełnić bidon.
Działanie: oznaczenie punktów + QR/mapka.
Ewaluacja: czy uczniowie potrafią wskazać punkt przed i po akcji?
2. „Sprawdź powietrze przed wysiłkiem”
Odbiorcy: uczniowie korzystający z zajęć na zewnątrz.
Komunikat: gdzie sprawdzić oficjalny indeks jakości powietrza.
Działanie: kod QR do GIOŚ.
Ewaluacja: czy odbiorcy wiedzą, co prowadzi QR i gdzie znaleźć wynik?
3. „Przerwa w cieniu”
Odbiorcy: uczniowie podczas upału.
Komunikat: gdzie znajduje się chłodniejsze / zacienione miejsce.
Działanie: oznaczenie przestrzeni.
Ewaluacja: czy miejsce jest faktycznie dostępne i wykorzystywane?
4. „Mniej hałasu tutaj”
Odbiorcy: użytkownicy konkretnej przestrzeni.
Komunikat: jedno zachowanie możliwe do zmiany.
Działanie: krótka akcja w jednym miejscu i czasie.
Ewaluacja: prosty pomiar lub powtarzana ocena warunków.
ZPE – konkretny materiał: „Jak możemy działać na rzecz poprawy stanu naszej planety?”
ZPE ma gotowy polski materiał dotyczący zdrowia środowiskowego, w którym uczniowie projektują minikampanię.
Może być dobrym bankiem inspiracji do formy komunikatu.
Nie traktowałabym go jednak jako gotowego zamiennika naszej lekcji.
W naszym podejściu dochodzi ważny element:
ZPE – „JAK MOŻEMY DZIAŁAĆ NA RZECZ POPRAWY STANU NASZEJ PLANETY?” →
NIZP PZH–PIB – komunikacja zdrowotna to coś więcej niż przekazanie informacji
Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego opisuje komunikację zdrowotną jako działania służące:
- informowaniu,
- motywowaniu,
- zwiększaniu zainteresowania problemem,
- wspieraniu zachowań zdrowotnych,
- mobilizowaniu społeczności.
Dlatego dobra kampania nie pyta wyłącznie:
„Czy przekazaliśmy informację?”
Pyta również:
„Czy informacja była dopasowana do odbiorcy i czy odbiorca mógł coś z nią zrobić?”
NIZP PZH–PIB – komunikacja i społeczna mobilizacja dla zdrowia →
Planowanie i ewaluacja – to samo robi profesjonalne zdrowie publiczne
Materiały NIZP PZH–PIB dotyczące planowania programów zdrowotnych podkreślają znaczenie:
- celu,
- adresatów,
- strategii komunikacyjnej,
- kanałów komunikacji,
- ewaluacji,
- etyki.
Uczeń pracujący nad małą akcją szkolną robi oczywiście coś znacznie prostszego.
Ale logika pozostaje podobna:
NIZP PZH–PIB / ProfiBaza – planowanie i ewaluacja programów zdrowotnych [PDF] →
Tutaj najlepiej działa projekt z wyraźnym podziałem ról
W klasie branżowej nie robiłabym długiego etapu:
„Teraz wszyscy wspólnie napiszcie strategię komunikacyjną”.
Znacznie lepiej rozdzielić pracę.
Osoba 1 – ŹRÓDŁO
Sprawdza jedną informację.
Osoba 2 – TEKST
Układa dwa krótkie zdania.
Osoba 3 – FORMA
Przygotowuje kartę, oznaczenie lub QR.
Osoba 4 – LOGISTYKA
Sprawdza, gdzie i kiedy można wykonać działanie.
Osoba 5 – EWALUACJA
Zapisuje, co zostanie sprawdzone po działaniu.
Przykład dla branżowej: upał podczas praktyk
Cel kampanii:
jedna informacja o bezpieczniejszej organizacji przerwy podczas upału.
Nie robimy:
„kompleksowego programu przeciwdziałania zmianom klimatu”.
Uczniowie tworzą:
- jeden komunikat,
- dla jednej grupy,
- z jednego wiarygodnego źródła,
- z jednym działaniem.
⚠ Realna kampania = realna odpowiedzialność
Jeżeli kampania wychodzi poza kartkę w zeszycie, trzeba uwzględnić zasady szkoły.
Nie:
- publikujemy wizerunku uczniów bez odpowiedniej zgody,
- zbieramy danych zdrowotnych „do projektu”,
- fotografujemy ludzi bez potrzeby,
- prowadzimy eksperymentów mogących narazić kogokolwiek na ryzyko,
- zawstydzamy konkretnych osób za ich zachowanie,
- publikujemy informacji w imieniu szkoły bez uzgodnienia.
Jeżeli działanie wymaga zgody:
zgoda jest elementem realizacji projektu, a nie przeszkodą do obejścia.
I właśnie tutaj zaczyna się kolejna lekcja
Grupa chce opublikować zdjęcie swojej kampanii.
Na zdjęciu są:
- uczniowie,
- nazwa szkoły,
- identyfikatory,
- fragment rozmowy z odbiorcą.
Nagle pytanie nie brzmi już:
„Czy kampania jest dobra?”.
Brzmi:
„Czy możemy to opublikować?”
I tym właśnie zajmie się lekcja 16:
To bardzo naturalne przejście.
Doświadczenie edukacyjne nie kończy się bowiem wtedy, gdy naciskamy:
„opublikuj”.
Pytania, które mogą naprawdę zrobić tę lekcję
- Co odróżnia doświadczenie edukacyjne od samego planowania?
- Czy kampania musi być duża, żeby miała wartość?
- Dlaczego „wszyscy uczniowie” mogą być zbyt szeroką grupą odbiorców?
- Dlaczego jedna kampania powinna mieć jedną główną myśl?
- Co odbiorca powinien móc zrobić po zobaczeniu komunikatu?
- Dlaczego każde twierdzenie zdrowotne powinno mieć źródło?
- Czy można poprawnie cytować źródło, a mimo to przesadzić z wnioskiem?
- Dlaczego język komunikatu trzeba dopasować do odbiorcy?
- Co daje pretest komunikatu?
- Dlaczego 20 plakatów nie oznacza automatycznie sukcesu?
- Czym różni się produkt od zasięgu?
- Czym zasięg różni się od wpływu?
- Czy 500 wyświetleń dowodzi zmiany zachowania?
- Jak dobrać ewaluację do pytania, które chcemy sprawdzić?
- Dlaczego po kampanii warto mówić również o tym, co nie zadziałało?
- Jak zawstydzanie odbiorców może zaszkodzić kampanii?
- Dlaczego zgoda szkoły i ochrona prywatności są częścią dobrego projektu?
Co koniecznie powinno wybrzmieć nauczycielowi?
- Doświadczenie edukacyjne wymaga realnego zastosowania wiedzy, nie tylko planu.
- Kampania nie musi być duża. Musi mieć realnego odbiorcę i realne działanie.
- „Dla wszystkich” jest często zbyt szeroko określoną grupą docelową.
- Jeden jasny komunikat jest zwykle lepszy niż pięć konkurujących ze sobą haseł.
- Komunikat powinien być oparty na wiarygodnym źródle i nie wyolbrzymiać jego wniosków.
- Odbiorca powinien wiedzieć, co konkretnie może zrobić.
- Język i forma muszą być dopasowane do odbiorcy.
- Pretest może wychwycić niezrozumiały komunikat przed właściwą kampanią.
- Produkt, zasięg, reakcja, zachowanie i wpływ to różne poziomy wyniku.
- Liczba plakatów lub polubień nie jest dowodem zmiany zdrowotnej.
- Ewaluacja zaczyna się od pytania „czego chcemy się dowiedzieć?”, a nie od „zróbmy ankietę”.
- Uczciwe podsumowanie projektu obejmuje również ograniczenia i to, czego nie udało się wykazać.
- Kampania zdrowotna nie powinna opierać się na publicznym zawstydzaniu ludzi.
- Realne działanie wymaga przestrzegania zasad szkoły, ochrony wizerunku i prywatności.
Nie pytaj tylko:
„Co zrobiliśmy?”
Zapytaj również:
Do kogo dotarliśmy?
Co odbiorca zrozumiał?
Co rzeczywiście mógł zrobić?
Co się zmieniło?
I czego nadal nie możemy uczciwie stwierdzić?
Bo dobra edukacja nie kończy się na wykonaniu zadania.
Kończy się refleksją nad tym, czego nauczyła nas rzeczywistość.
Biblioteczka nauczyciela
Pojęcia i źródła do lekcji
Doświadczenie edukacyjne
Praktyczne zastosowanie wiedzy w realnym lub możliwie autentycznym kontekście, połączone ze współpracą, działaniem i refleksją nad przebiegiem oraz rezultatem.
Samo zaprojektowanie plakatu nie musi jeszcze być doświadczeniem edukacyjnym. Kluczowe jest zastosowanie wiedzy i późniejsza analiza.
Kampania edukacyjna
Zaplanowane działanie komunikacyjne skierowane do określonych odbiorców, którego celem może być zwiększenie wiedzy, zwrócenie uwagi na problem lub ułatwienie określonego bezpiecznego działania.
NIZP PZH–PIB – komunikacja i społeczna mobilizacja dla zdrowia →
Odbiorca / grupa docelowa
Osoba albo grupa, do której kierowany jest komunikat.
Określenie odbiorcy pomaga dopasować:
- język,
- kanał komunikacji,
- poziom szczegółowości,
- proponowane działanie.
Główny komunikat
Najważniejsza informacja, którą odbiorca ma zrozumieć i zapamiętać.
Jeżeli kampania zawiera wiele równorzędnych komunikatów, istnieje ryzyko, że żaden nie będzie wystarczająco wyraźny.
Wezwanie do działania / call to action
Jasna informacja o konkretnym zachowaniu, które odbiorca może wykonać po otrzymaniu komunikatu.
W edukacji zdrowotnej działanie powinno być:
- bezpieczne,
- realistyczne,
- dopasowane do możliwości odbiorcy.
Zasięg
Informacja o tym, do ilu osób lub jakiej grupy dotarło działanie albo komunikat.
Zasięg nie jest automatycznie dowodem:
- zrozumienia,
- zmiany zachowania,
- poprawy zdrowia.
Produkt działania
Bezpośredni wytwór projektu:
- plakat,
- post,
- oznaczenie,
- punkt informacyjny,
- krótkie spotkanie.
Produkt potwierdza wykonanie działania, ale nie jest automatycznym dowodem jego skuteczności.
Rezultat
Zmiana obserwowana po działaniu – np. wzrost wiedzy, lepsze rozpoznanie źródła informacji albo częstsze korzystanie z rozwiązania.
Wpływ
Głębsza lub długoterminowa zmiana związana z celem projektu.
W przypadku wpływu zdrowotnego zwykle potrzebne są znacznie mocniejsze dane niż te, które można zebrać podczas jednej lekcji lub małej kampanii szkolnej.
Ewaluacja
Systematyczne sprawdzenie, co zostało wykonane, jaki był przebieg działania, jakie rezultaty zaobserwowano i co należałoby poprawić.
Ewaluacja nie musi być skomplikowanym badaniem.
Może wykorzystywać:
- krótkie pytanie kontrolne,
- liczbę odbiorców,
- obserwację wykorzystania rozwiązania,
- informację zwrotną.
Pretest
Sprawdzenie komunikatu na małej grupie przed jego właściwym wykorzystaniem.
Pozwala zauważyć:
- niezrozumiały język,
- niejasne polecenie,
- zbyt dużą ilość informacji,
- inne rozumienie komunikatu niż zakładane przez autorów.
Komunikacja zdrowotna
Działania służące przekazywaniu informacji dotyczących zdrowia, zwiększaniu kompetencji zdrowotnych, motywowaniu i wspieraniu bezpiecznych zachowań oraz mobilizowaniu społeczności.
NIZP PZH–PIB – Rzecznictwo, komunikacja i społeczna mobilizacja dla zdrowia →
Gdzie czytać dalej?
ZPE – „Jak możemy działać na rzecz poprawy stanu naszej planety?” →
NIZP PZH–PIB – komunikacja zdrowotna →
NIZP PZH–PIB / ProfiBaza – planowanie i ewaluacja programów zdrowotnych [PDF] →
Klimada 2.0 – dobre praktyki adaptacyjne →
Ministerstwo Klimatu i Środowiska – środowisko a zdrowie publiczne →
Nie pytamy tylko, ile materiałów wyprodukowaliśmy. Pytamy: do kogo dotarliśmy, co odbiorca zrozumiał, co mógł zrobić i jaki wniosek naprawdę pozwalają nam wyciągnąć zebrane dane.
Artykuł pogłębia komunikację zdrowotną, realizację projektu i ewaluację. Gotowy przebieg 45-minutowej lekcji, karta pracy, klucz odpowiedzi oraz doświadczenie edukacyjne „Realizacja i ewaluacja” znajdują się w pakiecie „Zdrowie w praktyce” dla II roku nauczania.
Zdrowa Lekcja na tydzień 💙
Co sobotę otrzymasz przygotowanie do kolejnego tygodnia: tematy, wskazówki merytoryczne, możliwe pytania uczniów, dodatkowe źródła i pomysły do pracy zgodnie z programem „Zdrowie w praktyce”.
Zapisz się na newsletter →