Strona główna » Wsparcie do lekcji » Klasa IV » Nie każdą sprawę rozwiąże ta sama osoba. Jak zbudować sieć wsparcia, która naprawdę pomaga?

Nie każdą sprawę rozwiąże ta sama osoba. Jak zbudować sieć wsparcia, która naprawdę pomaga?

EDUKACJA ZDROWOTNA • KLASA IV • LEKCJA 27

Nie każdą sprawę rozwiąże ta sama osoba. Jak zbudować sieć wsparcia, która naprawdę pomaga?

Z trudnym zadaniem szkolnym można pójść do nauczyciela. Z bólem do dorosłego, który pomoże zdecydować, czy potrzebna jest konsultacja medyczna. Niepokojącą wiadomość z internetu warto pokazać zaufanej osobie, a w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia potrzebna jest szybka pomoc. Sieć wsparcia działa wtedy, gdy dziecko wie nie tylko, kto jest w jego otoczeniu, ale także do kogo zwrócić się w konkretnej sytuacji i co zrobić, jeśli pierwsza próba nie przyniesie pomocy.

Lekcja 26 kończyła się w ważnym miejscu. Uczeń potrafi już powiedzieć: „Nie zgadzam się”, „Nie chcę”, „Proszę, przestań”. Asertywny komunikat nie gwarantuje jednak, że druga osoba zmieni zachowanie. Czasem granica zostaje uszanowana, czasem potrzebna jest dalsza rozmowa, a czasem sytuacja wymaga pomocy kogoś, kto ma większe możliwości działania.

To właśnie wtedy pojawia się pojęcie sieci wsparcia. Nie oznacza ono listy osób, które zawsze wiedzą, co robić. Chodzi raczej o kilka możliwych dróg pomocy, z których można skorzystać zależnie od problemu.

Jedna osoba nie musi być odpowiedzią na każdy problem

Dziecko może mieć bardzo dobrą relację z babcią, ale babcia nie musi wiedzieć, jak rozwiązać konflikt w szkole. Wychowawca może pomóc w sytuacji klasowej, ale w razie urazu potrzebna będzie osoba dorosła, która zorganizuje pomoc medyczną. Psycholog może wesprzeć dziecko w trudności emocjonalnej, ale podczas pożaru potrzebne są służby ratunkowe.

Dlatego bardziej użyteczne od pytania: „Kto jest osobą, na którą mogę liczyć?” jest także pytanie: „W jakiej sprawie ta osoba może mi pomóc?”

WHO opisuje relacje społeczne nie tylko przez ich liczbę. Znaczenie mają również ich jakość oraz funkcja, czyli rodzaj wsparcia, jakie człowiek może dzięki nim otrzymać. W przypadku dziecka podobne rozróżnienie pozwala zobaczyć, że pomoc może wyglądać na kilka sposobów.

Rodzaj wsparcia Na czym może polegać?
Emocjonalne Ktoś słucha, pomaga nazwać problem, pozostaje obok w trudnej sytuacji.
Informacyjne Ktoś wyjaśnia, co można zrobić, gdzie się zgłosić albo jak wygląda następny krok.
Praktyczne Ktoś pomaga wykonać konkretną czynność: skontaktować się ze szkołą, znaleźć drogę, zorganizować wizytę.
Chroniące Dorosły lub odpowiednia służba podejmuje działanie, gdy zagrożone jest bezpieczeństwo.

Ta sama osoba może oczywiście zapewniać kilka rodzajów wsparcia. Nie musi jednak umieć zrobić wszystkiego samodzielnie. Dobry dorosły może powiedzieć: „Nie wiem jeszcze, jak to rozwiązać, ale pomogę znaleźć osobę, która wie”.

→ WHO – Social connection: struktura, funkcja i jakość relacji

Rodzina może być ważną częścią sieci. Nie musi być jej jedyną częścią

Tytuł lekcji zaczyna się od rodziny, ale scenariusz słusznie rozszerza sieć wsparcia na szkołę, specjalistów i służby. Rodziny mają różne formy, a dzieci dorastają w różnych warunkach. Dla jednego ucznia pierwszą osobą będzie mama, dla innego dziadek, starsza siostra, rodzina zastępcza albo inny opiekun.

Są też problemy, o których dziecku łatwiej będzie powiedzieć komuś poza domem. Czasem trudność może właśnie dotyczyć osoby z rodziny. Dlatego edukacja o wsparciu nie powinna prowadzić do jednego schematu: „jeśli coś się dzieje, zawsze powiedz rodzicowi”.

Bezpieczniejszy komunikat brzmi:

Poszukaj dorosłej osoby, której możesz powiedzieć, co się dzieje, i która może podjąć działanie albo pomóc znaleźć dalszą pomoc.

Tą osobą może być ktoś z domu, ale także nauczyciel, wychowawca, pedagog, psycholog szkolny, pielęgniarka, krewny czy inny bezpieczny dorosły.

Zaufany dorosły to coś więcej niż dorosły, którego dziecko zna

Znajomość nie wystarcza. Dziecko może znać wiele osób, ale nie każda będzie odpowiednią osobą do rozmowy o problemie.

W edukacji dotyczącej bezpieczeństwa określenie „zaufany dorosły” warto więc przełożyć na zachowania. To ktoś, do kogo dziecko może zwrócić się z problemem i kto potraktuje zgłoszenie poważnie. Może wysłuchać, pomóc uporządkować sytuację, zaproponować dalszy krok albo włączyć osobę, która ma odpowiednie kompetencje.

Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę w programie GADKI przypomina również o bardzo ważnej zasadzie: jeśli dziecko zgłosi coś niepokojącego, a jedna osoba mu nie uwierzy albo nie zareaguje, powinno szukać pomocy dalej, aż trafi na kogoś, kto go wysłucha i udzieli wsparcia.

Pierwsza nieskuteczna próba poproszenia o pomoc nie oznacza, że problem trzeba zostawić dla siebie.

→ Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę – program GADKI

Dziecko nie musi umieć opowiedzieć wszystkiego idealnie

Proszenie o pomoc bywa trudne właśnie wtedy, gdy pomoc jest najbardziej potrzebna. Dziecko może nie znać właściwych słów, wstydzić się, obawiać reakcji dorosłego albo samo nie rozumieć jeszcze, co dokładnie wydarzyło się w danej sytuacji.

Dlatego prośba o pomoc nie musi być pełnym, uporządkowanym opisem. Może rozpocząć się od prostego zdania:

„Potrzebuję pomocy”.

„Stało się coś, co mnie niepokoi”.

„Nie wiem, co mam zrobić”.

„Chcę ci coś pokazać”.

„Czy możemy porozmawiać bez innych osób?”

Dorosły może później pomóc doprecyzować fakty. Od dziecka nie należy oczekiwać, że zanim poprosi o pomoc, samodzielnie nazwie rodzaj problemu, ustali winę i zaproponuje właściwą interwencję.

Rówieśnik może wspierać, ale nie powinien sam dźwigać poważnego problemu

Kolega lub koleżanka mogą być bardzo ważną częścią codziennego wsparcia. Mogą wysłuchać, zostać obok, pójść razem do nauczyciela albo zachęcić do rozmowy z dorosłym.

Są jednak sytuacje, w których pomoc rówieśnika nie wystarcza. Jeśli dziecko dowiaduje się o przemocy, poważnym zagrożeniu zdrowia, groźbach albo sytuacji, w której ktoś może zrobić krzywdę sobie lub innej osobie, nie powinno pozostawać jedyną osobą posiadającą tę wiedzę.

Telefon 116 111 podkreśla podobną zasadę: młoda osoba może wspierać bliskiego, ale nie powinna przejmować odpowiedzialności za jego bezpieczeństwo i decyzje. W sytuacji zagrożenia informacje trzeba przekazać osobom, które mogą realnie uruchomić pomoc.

Bycie dobrym kolegą może czasem oznaczać: „Nie zostawię cię z tym samego. Chodźmy powiedzieć dorosłemu”.

→ Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111

Pomoc nie zawsze oznacza zachowanie informacji wyłącznie dla siebie

Dziecko może obawiać się, że dorosły „wszystkim powie”. Dlatego dobrze wyjaśnić różnicę między ochroną prywatności a obietnicą całkowitej tajemnicy.

W większości zwykłych rozmów dorosły powinien szanować prywatność dziecka. Jeśli jednak z informacji wynika, że zdrowie lub bezpieczeństwo dziecka albo innej osoby jest poważnie zagrożone, potrzebne może być włączenie kolejnych osób lub służb.

Podobnie działa Telefon Zaufania 116 111: rozmowy są poufne, ale w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia konsultanci mogą uruchomić pomoc potrzebną do ochrony dziecka. Rzecznik Praw Dziecka opisuje analogiczną zasadę przy swoim telefonie zaufania.

To uczciwsze niż zapewnienie: „cokolwiek mi powiesz, nikomu nie przekażę”. Dorosły może raczej powiedzieć:

„Potraktuję to poważnie. Jeśli będziemy potrzebowali pomocy jeszcze kogoś, powiem ci, co chcę zrobić i dlaczego”.

Nie każda trudność jest sytuacją alarmową

Umiejętność szukania pomocy obejmuje również ocenę pilności. Uczeń nie musi rozpoznawać medycznych czy prawnych kategorii, ale może nauczyć się podstawowego rozróżnienia.

Sytuacja Jaki rodzaj działania jest potrzebny?
Codzienna trudność
np. niezrozumiałe zadanie, spór z kolegą
Rozmowa i pomoc odpowiedniej osoby: nauczyciela, opiekuna lub innego dorosłego.
Niepokojąca sytuacja
np. powtarzające się groźby, przemoc, wiadomości budzące lęk
Szybkie poinformowanie zaufanego dorosłego; zależnie od sprawy może być potrzebna pomoc szkoły lub specjalisty.
Bezpośrednie zagrożenie
np. zagrożenie życia lub zdrowia, pożar, poważny wypadek
Pilna interwencja – wezwanie dorosłego i służb ratunkowych, w tym numer 112.

Numer 112 jest przeznaczony do sytuacji, w których potrzebna jest pilna interwencja służb: gdy zagrożone jest życie, zdrowie, bezpieczeństwo, mienie lub środowisko. Nie jest numerem do uzyskiwania zwykłej porady.

→ Oficjalny portal numeru alarmowego 112

NUMER ALARMOWY

Co dziecko powinno wiedzieć o numerze 112?

Po połączeniu operator potrzebuje przede wszystkim informacji, które pozwolą ustalić, co się wydarzyło i gdzie należy wysłać pomoc. W oficjalnych materiałach dotyczących numeru 112 wskazuje się m.in.: miejsce zdarzenia, rodzaj zagrożenia i informację, czy ktoś potrzebuje pomocy.

Dziecko nie musi znać nazwy właściwej służby. Od tego jest operator systemu powiadamiania ratunkowego.

Przykład fikcyjny:

„Jestem przy placu zabaw obok szkoły przy ulicy X. Mężczyzna leży na ziemi i nie odpowiada. Jest ze mną nauczyciel”.

Najważniejsze są fakty potrzebne do wysłania pomocy. Operator może zadawać kolejne pytania i przekazywać instrukcje.

Telefon zaufania ma inne zadanie niż 112

Dziecko może przeżywać coś trudnego, potrzebować rozmowy albo nie wiedzieć, do kogo zwrócić się w swoim otoczeniu. Taka sytuacja nie musi być nagłym zagrożeniem wymagającym służb ratunkowych.

W Polsce działają całodobowe, bezpłatne formy wsparcia dla dzieci i młodzieży. Według aktualnych informacji Ministerstwa Zdrowia i Ministerstwa Edukacji Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 działa przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Dostępny jest również kontakt przez czat.

Całodobowo działa także Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka – 800 12 12 12.

112

Nagłe zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa wymagające pilnej interwencji służb.

116 111

Bezpłatny, całodobowy Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży.

800 12 12 12

Bezpłatny, anonimowy i całodobowy Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka.

→ MEN – aktualne numery pomocy dla dzieci i młodzieży

Dużo kontaktów nie zawsze oznacza dużo wsparcia

Dziecko może znać wiele osób, a mimo to nie mieć poczucia, że ma komu powiedzieć o trudnej sprawie. Może też mieć niewielkie grono, ale wśród tych kilku osób znajdować dorosłego, który słucha, reaguje i pomaga dotrzeć do dalszego wsparcia.

WHO w raporcie dotyczącym więzi społecznych podkreśla, że znaczenie ma struktura relacji, ich jakość oraz funkcja. Sama liczba znajomych nie opisuje więc całego wsparcia społecznego.

To istotne również w szkole. Uczeń, który nie należy do dużej grupy rówieśniczej, nie jest z tego powodu automatycznie pozbawiony wsparcia. Podobnie popularność w klasie nie gwarantuje, że w trudnej sytuacji dziecko wie, do kogo zwrócić się o realną pomoc.

WHO wskazuje też, że relacje i poczucie społecznego połączenia wiążą się ze zdrowiem i dobrostanem, a dzieci i młodzież do prawidłowego rozwoju potrzebują wspierających relacji oraz więzi z rodziną, społecznością i instytucjami.

→ WHO – zdrowie i dobrostan dzieci i młodzieży: znaczenie relacji i wsparcia

SYTUACJA FIKCYJNA

Pierwsza osoba nie pomogła

Fikcyjna Ola od kilku dni dostaje wiadomości, w których ktoś z klasy ją wyśmiewa i grozi publikacją przerobionego zdjęcia. Pokazuje wiadomości starszej kuzynce. Kuzynka odpowiada:

„Nie przejmuj się. Pewnie tylko żartują”.

Ola nadal czuje się zagrożona.

Najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czy kuzynka jest złą osobą?” Nie mamy podstaw do takiej oceny.

Znacznie bardziej użyteczne jest: „Czy Ola otrzymała pomoc potrzebną w tej sytuacji?”

Nie. Może więc zwrócić się do kolejnej osoby: rodzica lub opiekuna, wychowawcy, pedagoga, psychologa szkolnego albo innego zaufanego dorosłego. Może zachować wiadomości i pokazać je podczas rozmowy.

Szukanie kolejnej osoby po nieskutecznej pierwszej próbie jest dalszym proszeniem o pomoc, a nie „skarżeniem”.

DODATKOWE ĆWICZENIE • NIE POWTARZA MAPY 27A

Jakiej pomocy potrzebuje bohater?

W karcie 27A uczniowie dobierają osobę lub służbę do sytuacji. Tutaj pytanie jest inne: co właściwie miałaby zrobić osoba udzielająca wsparcia?

1. Fikcyjny Bartek nie rozumie polecenia w zadaniu.

2. Fikcyjna Nadia jest pierwszy dzień w nowej szkole i nie wie, gdzie znajduje się sekretariat.

3. Fikcyjny Igor dostał wiadomość, która go przestraszyła.

4. Fikcyjna Lena widzi osobę, która nagle traci przytomność.

Uczniowie nie wskazują nazwisk ani konkretnych osób ze swojego życia. Określają rodzaj potrzebnej pomocy.

Przykładowe omówienie:

Bartek: potrzebuje przede wszystkim wyjaśnienia – wsparcia informacyjnego.

Nadia: potrzebuje konkretnej informacji lub wskazania miejsca – wsparcia praktycznego.

Igor: może potrzebować wysłuchania i wspólnego ustalenia dalszego działania; jeśli wiadomość dotyczy zagrożenia, potrzebne będzie także działanie ochronne.

Lena: potrzebuje dorosłego i pilnego wezwania odpowiednich służb – to sytuacja wymagająca działania, a nie tylko rozmowy.

Inne odpowiedzi można uznać, jeśli uczniowie potrafią wyjaśnić, jak proponowane wsparcie odpowiada na problem bohatera.

Samodzielność obejmuje również umiejętność rozpoznania, kiedy potrzebujemy kogoś innego

W dzieciństwie często nagradzamy samodzielność: samodzielnie wykonane zadanie, samodzielne przygotowanie plecaka, samodzielne rozwiązanie drobnego konfliktu. To potrzebne umiejętności.

Samodzielność nie oznacza jednak obowiązku radzenia sobie bez innych. Człowiek może samodzielnie rozpoznać: „tego nie potrafię rozwiązać bez pomocy” i podjąć decyzję o zwróceniu się do odpowiedniej osoby.

W sytuacji niebezpiecznej proszenie o pomoc jest wręcz elementem właściwego działania. Dziecko nie musi samodzielnie zatrzymywać przemocy, prowadzić interwencji medycznej, rozwiązywać problemu dorosłego ani brać odpowiedzialności za bezpieczeństwo innych osób.

Od relacji do otoczenia

Lekcje 23–27 tworzą spójny ciąg. Uczeń najpierw rozpoznawał emocje, potem przyglądał się stresowi i językowi wobec siebie, następnie ćwiczył komunikowanie granicy. Teraz dochodzi jeszcze jeden element: wiedza, gdzie można szukać wsparcia, kiedy własne działanie nie wystarcza.

Lekcja 28 otworzy kolejny obszar programu. Uwaga przesunie się z relacji społecznych na środowisko i na pytanie, w jaki sposób kontakt z naturą może wspierać ruch, odpoczynek i dobrostan – z zachowaniem zasad bezpieczeństwa.

LEKCJA 28
„Natura pomaga zdrowiu”

Co powinien rozumieć czwartoklasista po tej lekcji?

1. Sieć wsparcia może składać się z kilku osób i miejsc pomocy.

2. Różne problemy mogą wymagać różnych rodzajów wsparcia.

3. Rodzina może być ważnym źródłem pomocy, ale wsparcia można szukać również poza domem.

4. Zaufany dorosły powinien potraktować zgłoszenie poważnie i pomóc ustalić dalsze działanie.

5. Jeśli jedna osoba nie pomaga, można zwrócić się do kolejnej.

6. Kolega może wspierać, ale w poważnej lub niebezpiecznej sytuacji potrzebny jest dorosły.

7. Dziecko może poprosić o pomoc, nawet jeśli nie potrafi jeszcze dokładnie wyjaśnić całego problemu.

8. Numer 112 służy sytuacjom nagłego zagrożenia wymagającym pilnej pomocy służb.

9. Telefon zaufania służy również rozmowie, wsparciu i wspólnemu szukaniu rozwiązania.

10. Proszenie o pomoc może być samodzielnym i odpowiedzialnym działaniem.

Jedno zdanie, które warto zostawić na tablicy

Jeśli jedna osoba nie może mi pomóc, mogę szukać kolejnej drogi do bezpiecznego wsparcia.

BIBLIOTECZKA NAUCZYCIELA

Pojęcia i źródła do lekcji

Sieć wsparcia

Osoby, instytucje i dostępne formy pomocy, z których człowiek może korzystać w różnych sytuacjach. Jej znaczenie zależy nie tylko od liczby relacji, ale również od ich jakości i rodzaju dostępnego wsparcia.

Wsparcie społeczne

Pomoc uzyskiwana dzięki relacjom z innymi ludźmi. Może obejmować wysłuchanie i obecność, informację, konkretną pomoc praktyczną albo działanie chroniące bezpieczeństwo.

Zaufany dorosły

Osoba dorosła, do której dziecko może zwrócić się z problemem i od której może oczekiwać potraktowania sytuacji poważnie oraz pomocy w znalezieniu dalszego bezpiecznego działania. Nie musi samodzielnie rozwiązać każdej sprawy.

Telefon zaufania

Forma zdalnego wsparcia, w której dziecko lub młoda osoba może porozmawiać o trudności, zadać pytanie i wspólnie z konsultantem poszukać rozwiązania lub odpowiedniego źródła dalszej pomocy.

Sprawdzone źródła

  1. Ministerstwo Edukacji – „Potrzebujesz pomocy? Widzisz zagrożenie w szkole?”, 8.10.2026
    Aktualne zestawienie najważniejszych numerów pomocy dla uczniów: 112, 116 111 i 800 12 12 12 oraz wskazanie szkolnych źródeł wsparcia.
    Zobacz materiał MEN
  2. Ministerstwo Zdrowia – wsparcie psychologiczne dla dzieci i młodzieży, 9.10.2026
    Aktualne informacje o całodobowym Telefonie Zaufania 116 111 oraz możliwościach uzyskania wsparcia psychologicznego.
    Zobacz materiał
  3. Numer alarmowy 112 – oficjalny portal
    Informacje o przeznaczeniu numeru alarmowego, rodzajach sytuacji wymagających interwencji oraz danych potrzebnych podczas zgłoszenia.
    Zobacz portal 112
  4. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę – Telefon Zaufania 116 111
    Bezpłatne i całodobowe wsparcie dla dzieci i młodzieży przez telefon oraz czat. Materiały pokazują także, że dziecko może wspólnie z konsultantem szukać dalszej pomocy w swoim otoczeniu.
    Zobacz 116111.pl
  5. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę – GADKI
    Materiały dotyczące bezpieczeństwa dziecka, zaufanych dorosłych i szukania pomocy. Szczególnie użyteczna jest zasada, aby po nieskutecznej reakcji jednej osoby szukać wsparcia dalej.
    Zobacz program GADKI
  6. Rzecznik Praw Dziecka – Dziecięcy Telefon Zaufania
    Informacje o całodobowej, anonimowej pomocy pod numerem 800 12 12 12 oraz zasadach działania telefonu w sytuacjach poważnego zagrożenia bezpieczeństwa dziecka.
    Zobacz materiał RPD
  7. Ministerstwo Zdrowia – gdzie uzyskać pomoc psychologiczną i psychiatryczną?
    Informacje o systemie pomocy psychologicznej, psychoterapeutycznej i psychiatrycznej dla dzieci i młodzieży oraz aktualnych telefonach wsparcia.
    Zobacz informacje
  8. NFZ – ochrona zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży
    Opis systemu opieki i miejsc, w których dziecko oraz rodzina mogą uzyskać profesjonalną pomoc.
    Zobacz materiał NFZ
  9. WHO – Social connection, 2025
    Wyjaśnienie, że relacje społeczne mają wymiar strukturalny, funkcjonalny i jakościowy. Pomaga nauczycielowi rozumieć sieć wsparcia szerzej niż jako liczbę osób w otoczeniu dziecka.
    Zobacz materiał WHO
  10. WHO – Improving the health and wellbeing of children and adolescents, 2024
    Wytyczne WHO wskazujące na znaczenie wspierających relacji, poczucia więzi, rodziny, społeczności i instytucji dla zdrowia i rozwoju dzieci i młodzieży.
    Zobacz publikację WHO

GOTOWA LEKCJA • EDUKACJA ZDROWOTNA KLASA IV

„Rodzina i osoby, na które mogę liczyć”

W pakiecie „Zdrowie w praktyce” dla klasy IV znajdziesz 32 gotowe lekcje. Lekcja 27 zawiera scenariusz krok po kroku, kartę dotyczącą fikcyjnej sieci wsparcia, krótkie sprawdzenie osiągnięć, klucz, kryteria oraz informację zwrotną.

Uczeń dobiera źródło pomocy do rodzaju i pilności sytuacji, poznaje rolę numeru 112 i pracuje na fikcyjnych przykładach, bez konieczności ujawniania prywatnych danych o własnej rodzinie czy relacjach.

Zobacz 32 gotowe lekcje dla klasy IV →

FAQ – sieć wsparcia dziecka

Kto może być zaufanym dorosłym?

Może to być rodzic lub opiekun, ale także nauczyciel, wychowawca, pedagog, psycholog szkolny, krewny albo inna dorosła osoba, która traktuje problem poważnie i pomaga znaleźć bezpieczne rozwiązanie.

Co zrobić, jeśli pierwszy dorosły nie pomoże?

W poważnej lub niepokojącej sprawie warto zwrócić się do kolejnej osoby. Jedna nieskuteczna rozmowa nie oznacza, że problem jest nieważny albo że dziecko powinno zostać z nim samo.

Czy kolega może być częścią sieci wsparcia?

Tak. Rówieśnik może wysłuchać, zostać obok i towarzyszyć w szukaniu pomocy. Poważne zagrożenie wymaga jednak włączenia dorosłych lub odpowiednich służb.

Kiedy dzwonić pod 112?

Gdy występuje nagłe zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa i potrzebna jest pilna interwencja służb ratunkowych. Numer 112 nie służy do zwykłych porad ani problemów, które można spokojnie omówić z odpowiednią osobą.

Czy dziecko może samo zadzwonić pod 112?

Tak. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia dziecko może wezwać pomoc i nie musi czekać, aż zrobi to osoba dorosła. Operator będzie zadawał pytania potrzebne do ustalenia miejsca i rodzaju zdarzenia.

Czym 116 111 różni się od numeru 112?

112 jest numerem alarmowym do sytuacji wymagających pilnej interwencji służb. 116 111 jest bezpłatnym, całodobowym telefonem zaufania dla dzieci i młodzieży, gdzie można porozmawiać o trudnościach, otrzymać wsparcie i wspólnie poszukać dalszego rozwiązania.

Czy proszenie o pomoc oznacza brak samodzielności?

Nie. Samodzielność obejmuje również rozpoznanie, że konkretna sytuacja przekracza nasze możliwości i potrzebna jest osoba z odpowiednią wiedzą, uprawnieniami lub możliwością działania.

Zostań ze Zdrową Lekcją na dłużej

Na Facebooku, Instagramie i YouTube publikuję praktyczne wskazówki do prowadzenia lekcji, merytoryczne rozwinięcia tematów, pomysły na pracę z klasą i materiały dla nauczycieli od klasy IV szkoły podstawowej po szkołę ponadpodstawową.

Zdrowa Lekcja na tydzień 💙

Co sobotę otrzymasz przygotowanie do kolejnego tygodnia: tematy, wskazówki merytoryczne, możliwe pytania uczniów, dodatkowe źródła i pomysły do pracy zgodnie z programem „Zdrowie w praktyce”.

Zapisz się na newsletter →

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Koszyk