EDUKACJA ZDROWOTNA • KLASA IV • LEKCJA 25
Jedna dwójka nie mówi, kim jesteś. Jak mówić do siebie po błędzie, żeby nie oszukiwać i nie ranić siebie?
„Źle zrobiłem to zadanie” i „jestem głupi” mogą pojawić się po tym samym wydarzeniu, ale znaczą coś zupełnie innego. Pierwsze zdanie opisuje wynik konkretnej czynności. Drugie zamienia chwilowe niepowodzenie w ocenę całego człowieka. Wspierające myślenie nie polega na udawaniu, że wszystko się udało. Polega na takim opisaniu trudności, żeby nadal można było coś z nią zrobić.
Uczeń otrzymuje sprawdzian. Wynik jest gorszy, niż się spodziewał. Może pomyśleć:
Może też pomyśleć:
Albo pójść jeszcze dalej:
Wydarzenie pozostaje to samo. Zmienia się jego interpretacja. Pierwsze zdanie można sprawdzić i na jego podstawie zaplanować działanie. Drugie rozszerza ocenę z jednego zadania na całą dziedzinę. Trzecie nie opisuje już wyniku – ocenia człowieka.
Nie mierzy wartości osoby, która ten błąd popełniła.
Stres opada, ale zdanie wypowiedziane do siebie może zostać
Na lekcji 24 uczniowie poznawali reakcję stresową. W trudnej sytuacji pojawiają się sygnały z ciała, emocje i myśli. Kiedy sprawdzian, występ czy rywalizacja się kończą, fizjologiczne pobudzenie zwykle stopniowo maleje. Nie oznacza to jednak, że kończy się sposób, w jaki człowiek interpretuje wydarzenie.
Po niepowodzeniu może zostać myśl: „następnym razem muszę inaczej się przygotować”, ale może również pojawić się: „zawsze wszystko psuję”.
Właśnie dlatego lekcja 25 nie jest kolejną lekcją o stresie. Przesuwa uwagę z reakcji organizmu na stosunek człowieka do samego siebie po trudnym doświadczeniu.
Najpierw oddzielmy trzy rzeczy: osobę, wynik i działanie
W języku codziennym łatwo je ze sobą połączyć. Uczeń nie rozwiązał zadania i zamiast:
„jeszcze tego nie potrafię”
myśli:
„jestem głupi”.
Tymczasem człowiek i jego aktualny wynik nie są tym samym. Warto nauczyć uczniów rozróżniania trzech poziomów:
| Poziom | Przykład | Co z tego wynika? |
|---|---|---|
| Wynik | „Mam 6 punktów z 10”. | To informacja o wykonaniu konkretnego zadania. |
| Działanie | „Pominąłem drugi etap obliczenia”. | Można znaleźć błąd i coś zmienić. |
| Ocena całej osoby | „Jestem beznadziejny”. | To globalna etykieta, która nie opisuje precyzyjnie problemu. |
Im bardziej komentarz dotyczy konkretnego działania, tym łatwiej przejść od oceny do informacji: co się wydarzyło i co można zrobić dalej.
Samoocena nie oznacza przekonania: „jestem świetny we wszystkim”
Zdrowa samoocena nie wymaga przeceniania własnych możliwości. Wręcz przeciwnie – ważnym jej elementem jest realistyczna wiedza o sobie: o tym, co przychodzi łatwo, czego trzeba się jeszcze nauczyć i gdzie potrzebujemy pomocy lub większej liczby prób.
Materiały ZPE zwracają uwagę, że realistyczna samoocena wiąże się ze znajomością mocnych i słabszych stron, adekwatnym ocenianiem własnych możliwości oraz otrzymywaniem informacji zwrotnej, która pomaga rozumieć własne działania, a nie wyłącznie oceniać osobę.
Dlatego przeciwieństwem niskiej samooceny nie jest:
Bardziej użyteczne byłoby:
Samokrytyka nie zawsze wygląda jak „nienawidzę siebie”
Może być znacznie subtelniejsza.
Na przykład:
- „Znowu zawaliłem”.
- „Każdy jest ode mnie lepszy”.
- „Nie ma sensu próbować, bo i tak źle zrobię”.
- „Jeśli popełnię błąd, wszyscy zobaczą, że się nie nadaję”.
Badania nad samokrytyką u dzieci są rozwijającą się dziedziną. W 2025 roku opublikowano pierwsze narzędzie skonstruowane specjalnie do badania samokrytyki u dzieci w wieku 7–11 lat. W badaniu obejmującym dzieci ze szkół podstawowych wyodrębniono między innymi dwa obszary: krytykowanie siebie oraz umiejętność uspokajania i wspierania siebie. Wyniki skali korelowały z dobrostanem, perfekcjonizmem, samowspółczuciem i innymi miarami psychologicznymi.
Nie oznacza to, że jedno surowe zdanie dziecka świadczy o problemie psychicznym. Pokazuje natomiast, że sposób odnoszenia się do samego siebie jest realnym i możliwym do badania elementem funkcjonowania dzieci, a nie wyłącznie modnym hasłem psychologicznym.
→ Badanie 2025 – Child Self-Criticism Scale, dzieci 7–11 lat
„Myśl pozytywnie” jest za mało precyzyjne
Po nieudanym występie można powiedzieć dziecku:
Tyle że jeśli dziecko zapomniało połowy tekstu, doskonale wie, że coś się stało. Próba „poprawienia nastroju” przez zaprzeczanie faktom może brzmieć jak unieważnienie doświadczenia.
Wspierające zdanie może być mniej efektowne:
To podejście dobrze oddaje pojęcie realistycznego optymizmu. Nie negujemy trudności, ale też nie zakładamy, że aktualna porażka przesądza o przyszłości.
Realistyczny optymizm nie obiecuje, że „na pewno się uda”
Optymizm łatwo pomylić z przekonaniem, że trzeba spodziewać się wyłącznie dobrych wydarzeń. Tymczasem użyteczna wersja optymizmu dopuszcza możliwość trudności, błędu i niepowodzenia.
Różnica najlepiej widoczna jest w języku:
| Zdanie | Co jest z nim nie tak albo co pomaga? |
|---|---|
| „Na pewno wygram”. | Obiecuje wynik, nad którym nie mamy pełnej kontroli. |
| „Nie mam żadnych szans”. | Zamyka możliwość przed podjęciem próby. |
| „To będzie trudne. Mogę się przygotować i spróbować”. | Uznaje wymaganie i wskazuje obszar wpływu. |
GIS w materiale dotyczącym zdrowia psychicznego zwraca uwagę, że pozytywne myślenie nie oznacza ignorowania problemów, lecz szukanie możliwości i nadziei również w trudnych sytuacjach.
Aktualny materiał ZPE do edukacji zdrowotnej dla klas IV–VI również łączy optymizm z dostrzeganiem możliwości działania, choć jego przykłady warto czytać ostrożnie i nie zamieniać każdego negatywnego zdania w obowiązkowo „słoneczną” wersję.
→ GIS – Jak dbać o zdrowie psychiczne?
→ ZPE – „Myślenie pozytywne jako sposób na zdrowie i dobre życie”
Życzliwość wobec siebie nie polega na zaklejaniu trudnych emocji uśmiechem
Zdania:
„Nie przejmuj się”.
„Myśl pozytywnie”.
„Inni mają gorzej”.
„Przecież nic wielkiego się nie stało”.
mogą być wypowiadane z dobrą intencją, ale nie zawsze pomagają. Czasem informują dziecko przede wszystkim, że jego rozczarowanie, wstyd czy smutek są niewygodne dla otoczenia i należy je szybko usunąć.
Realistyczne wsparcie pozwala najpierw nazwać rzeczywistość:
Zobaczmy, co z tego wynika i co można zrobić dalej”.
Takie zdanie nie obiecuje sukcesu i nie zaprzecza emocji. Pozostawia jednak możliwość dalszego działania.
Samowspółczucie nie oznacza pobłażania sobie
Pojęcie samowspółczucia bywa źle rozumiane. Nie chodzi o mówienie: „nic nie szkodzi, nie muszę się starać” ani o zwalnianie siebie z odpowiedzialności.
W psychologii samowspółczucie opisuje sposób odnoszenia się do siebie w sytuacji trudności, błędu lub cierpienia z większą życzliwością i mniejszą skłonnością do surowego atakowania siebie. W klasycznym ujęciu obejmuje też dostrzeżenie, że popełnianie błędów i przeżywanie trudności jest częścią ludzkiego doświadczenia, oraz zauważanie własnych emocji bez całkowitego pochłonięcia przez nie.
W klasie IV nie potrzebujemy tej definicji do zeszytu. Można przełożyć ją na prostsze pytanie:
Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, warto sprawdzić, dlaczego wobec siebie stosujemy znacznie ostrzejszy język.
Co wiemy o samowspółczuciu u dzieci i młodzieży?
Systematyczny przegląd opublikowany pod koniec 2024 roku objął 141 publikacji dotyczących samowspółczucia u dzieci i młodzieży. Badania często wskazują na związki samowspółczucia z dobrostanem i mniejszym nasileniem trudności psychicznych. Autorzy jednocześnie podkreślają istotne ograniczenie: większość prac dotyczy nastolatków, a badań podłużnych pozwalających oceniać kierunek zależności nadal jest niewiele.
To ważne, bo nie możemy uczciwie powiedzieć: „życzliwy język wobec siebie na pewno spowoduje lepsze zdrowie psychiczne”. Możemy powiedzieć coś precyzyjniejszego: samowspółczucie jest badane jako potencjalny zasób psychologiczny, a dotychczasowe wyniki są obiecujące, ale w odniesieniu do młodszych dzieci baza badań jest nadal mniejsza niż u nastolatków.
→ Przegląd systematyczny – samowspółczucie u dzieci i młodzieży
Błąd jest informacją – ale nie każdy błąd automatycznie „uczy”
Popularne zdanie: „Na błędach się uczymy” jest tylko częściowo prawdziwe.
Sam błąd nie przekazuje jeszcze, co należało zrobić inaczej. Uczenie się zaczyna się dopiero wtedy, gdy można:
- zauważyć, gdzie pojawiła się trudność,
- uzyskać informację zwrotną,
- porównać rozwiązanie z poprawnym sposobem,
- spróbować ponownie albo zmienić strategię.
Dlatego zdanie:
jest mniej użyteczne niż:
Druga wersja nie każe dziecku cieszyć się z porażki. Daje natomiast konkretny kierunek działania.
Czy zawsze trzeba chwalić „wysiłek zamiast osoby”? Badania są bardziej złożone
W poradnikach dla rodziców i nauczycieli często pojawia się zasada: „Nie mów: jesteś mądry. Chwal wysiłek”. Ma ona pewne podstawy teoretyczne, ale rzeczywiste wyniki badań nie są tak jednoznaczne, jak czasem sugerują popularne materiały.
W eksperymencie opublikowanym w 2024 roku 150 dzieci w wieku około ośmiu lat wykonywało zadania, a po sukcesie otrzymywało różne rodzaje informacji zwrotnej. Badacze nie znaleźli różnicy między pochwałą osoby a pochwałą procesu w późniejszej samoocenie i wytrwałości po niepowodzeniu. W analizach dodatkowych pochwała procesu wiązała się jednak z większą wytrwałością niż neutralny komunikat kontrolny. Autorzy podkreślają, że wpływ pochwał zależy od kontekstu.
Dla nauczyciela płynie z tego rozsądny wniosek: nie potrzebujemy kolejnego sztywnego zakazu językowego. Najbezpieczniej budować informację zwrotną wokół tego, co uczeń zrobił, co zadziałało, co wymaga poprawy i jaki może być następny krok.
→ Badanie 2024 – pochwała procesu i osoby u dzieci
Informacja zwrotna powinna pomagać działać, a nie definiować człowieka
Porównajmy:
| Komunikat | Co robi? |
|---|---|
| „Jesteś geniuszem”. | Nadaje globalną etykietę, ale niewiele mówi o wykonanym zadaniu. |
| „Jesteś beznadziejny”. | Również nadaje globalną etykietę – tym razem negatywną. |
| „Dobrze dobrałeś pierwszy sposób, ale w drugim kroku pomyliłeś działanie”. | Oddziela to, co działało, od konkretnego miejsca wymagającego korekty. |
| „Spróbuj jeszcze raz od drugiego kroku”. | Daje jasny następny krok. |
Taki język pomaga uczniowi zobaczyć, że wynik może się zmieniać, ponieważ dotyczy działania, strategii i wiedzy, a nie stałej wartości człowieka.
Porównanie z innymi daje informację o rankingu, nie o całej wartości człowieka
Uczeń może powiedzieć: „Kuba dostał 95%, a ja 70%, więc jestem gorszy”.
Pierwsza część zawiera porównanie dwóch wyników. Druga zmienia różnicę w wynikach w ocenę dwóch osób. To logiczny skok, którego często nawet nie zauważamy.
Ktoś może:
- lepiej znać dany temat,
- mieć więcej doświadczenia,
- szybciej biegać,
- ładniej rysować,
- popełnić mniej błędów w konkretnym zadaniu.
Z żadnego z tych faktów nie wynika, że jako człowiek ma większą wartość.
Nie istnieje szkolna tabela wartości ludzi.
DODATKOWE ĆWICZENIE • NIE POWTARZA KARTY 25A
„Fakt, etykieta czy następny krok?”
W 25A uczniowie już zmieniają surowe komentarze na realistyczne i życzliwe. Tutaj nie wykonujemy tego samego zadania. Uczymy się rozpoznawać, jaki rodzaj informacji zawiera zdanie.
Fikcyjna sytuacja:
Mila rozwiązuje cztery zadania. W dwóch popełnia błędy.
A. „Mila popełniła dwa błędy”.
B. „Mila jest słaba z matematyki”.
C. „Mila może sprawdzić, w którym miejscu zmienił się sposób liczenia”.
D. „Mila nigdy się tego nie nauczy”.
Uczniowie określają:
- A – fakt dotyczący wyniku,
- B – etykieta osoby,
- C – możliwy następny krok,
- D – przewidywanie przedstawione tak, jakby było pewnym faktem.
Następnie klasa odpowiada na jedno pytanie:
Ćwiczenie rozwija precyzję myślenia, a nie kolejną umiejętność tworzenia „ładnych zdań”.
MINI-EKSPERYMENT MYŚLOWY
„Czy powiedziałbyś tak koledze?”
Nauczyciel podaje fikcyjne zdanie:
Pytanie brzmi:
Czy powiedziałbyś to koledze, który popełnił dokładnie ten sam błąd?
Jeśli uczniowie odpowiadają „nie”, następne pytanie nie brzmi: „to dlaczego jesteś dla siebie taki niemiły?”.
Lepiej zapytać:
To pozwala rozmawiać o samokrytyce bez wymagania osobistych zwierzeń.
Czasem najbardziej wspierające zdanie brzmi: „Nie wiem jeszcze, co zrobiłem źle”
Nie każde niepowodzenie da się naprawić samym sposobem myślenia. Uczeń może rzeczywiście nie rozumieć zadania, nie znać strategii albo nie wiedzieć, gdzie pojawił się błąd.
Wtedy potrzebna jest informacja zwrotna.
Wspierające myślenie może więc prowadzić nie do:
„na pewno dam radę sam”,
ale do:
Proszenie o wskazówkę nie zaprzecza samodzielności. Jest jednym ze sposobów uczenia się.
Realizm oznacza też prawo do powiedzenia: „to naprawdę jest trudne”
Wspierający język nie powinien odbierać dziecku prawa do zauważania realnych przeszkód. Jeżeli zadanie jest bardzo trudne, mamy prawo powiedzieć, że jest trudne. Jeżeli przegrana boli, nie trzeba udawać obojętności. Jeżeli ktoś czegoś jeszcze nie umie, nie trzeba mówić: „tak naprawdę już świetnie to potrafisz”.
Realistyczne zdanie może brzmieć:
Mogę sprawdzić pierwszy krok albo poprosić o pomoc”.
Właśnie słowo „jeszcze” może być przydatne, jeśli rzeczywiście istnieje możliwość dalszej nauki. Nie powinno jednak być automatycznym dodatkiem do każdej sytuacji. Nie wszystko człowiek musi kiedyś opanować i nie każdy cel jest osiągalny w dowolnych warunkach.
Jedno surowe zdanie to nie diagnoza. Powtarzająca się pogarda wobec siebie zasługuje jednak na uwagę
Dzieci czasem mówią pod wpływem złości: „jestem głupi”, „nienawidzę siebie” czy „nic mi nie wychodzi”. Jednorazowej wypowiedzi po niepowodzeniu nie należy automatycznie interpretować jako objawu zaburzenia.
Jeżeli jednak bardzo negatywne wypowiedzi o sobie powtarzają się, są nasilone, towarzyszy im wycofanie, długotrwałe obniżenie nastroju, utrata zainteresowań albo inne niepokojące zmiany funkcjonowania, nie wystarczy szkolne ćwiczenie z „pozytywnych zdań”. Potrzebna jest spokojna rozmowa i – zależnie od sytuacji – wsparcie rodzica, pedagoga, psychologa szkolnego lub innego specjalisty.
Nie zastępuje pomocy psychologicznej, gdy dziecko jej potrzebuje.
Najpierw język wobec siebie. Potem język wobec innych
Lekcja 25 ćwiczy zdanie kierowane do samego siebie:
Lekcja 26 zmieni kierunek komunikatu. Uczeń będzie ćwiczył mówienie do drugiej osoby:
W obu przypadkach wspólna jest precyzja: bez obrażania siebie, ale również bez obrażania drugiego człowieka.
„Mówię jasno i z szacunkiem – podstawy asertywności”
Co powinien rozumieć czwartoklasista po tej lekcji?
1. Pojedynczy wynik lub błąd nie określa wartości człowieka.
2. Zdanie o konkretnym zachowaniu jest czymś innym niż globalna etykieta osoby.
3. Realistyczny optymizm nie polega na udawaniu, że wszystko jest łatwe i na pewno się uda.
4. Wspierające zdanie powinno uznawać trudność i zostawiać możliwość działania.
5. Można być rozczarowanym wynikiem i jednocześnie nie atakować siebie.
6. Błąd staje się użyteczną informacją wtedy, gdy możemy sprawdzić, co poszło inaczej i czego spróbować dalej.
7. Porównanie wyników nie jest porównaniem wartości ludzi.
8. Proszenie o informację zwrotną lub pomoc jest jednym z możliwych następnych kroków.
9. Powtarzająca się, bardzo surowa ocena siebie może być sygnałem, że dziecko potrzebuje dodatkowego wsparcia.
Jedno zdanie, które warto zostawić na tablicy
BIBLIOTECZKA NAUCZYCIELA
Pojęcia i sprawdzone źródła
Samoocena
Sposób, w jaki człowiek ocenia siebie i swoje możliwości. Realistyczna samoocena nie oznacza przekonania o własnej doskonałości, ale uwzględnia zarówno zasoby, jak i ograniczenia bez sprowadzania całej wartości osoby do jednego wyniku.
Samokrytyka
Surowy sposób oceniania siebie, który może obejmować globalne negatywne etykiety, porównywanie się, poczucie nieadekwatności lub bardzo ostrą reakcję na błąd i porażkę. Nie każda krytyczna myśl oznacza problem psychiczny.
Realistyczny optymizm
Sposób myślenia, który dopuszcza możliwość trudności, ale nie zakłada z góry bezradności. Koncentruje się na tym, co można sprawdzić, zmienić lub zrobić dalej, bez obiecywania konkretnego wyniku.
Samowspółczucie
Życzliwy i mniej osądzający sposób odnoszenia się do siebie w sytuacji błędu, niepowodzenia lub cierpienia. Nie oznacza pobłażania sobie ani rezygnacji z odpowiedzialności.
Informacja zwrotna
Informacja pomagająca zrozumieć, co w działaniu już funkcjonuje, co wymaga zmiany i jaki może być następny krok. Jest bardziej użyteczna edukacyjnie niż globalna etykieta osoby.
Sprawdzone źródła
-
ZPE – „Co myślę o sobie?”
Aktualny materiał edukacji zdrowotnej dotyczący poczucia własnej wartości, mocnych stron, uczenia się na błędach i życzliwego języka wobec siebie.
Pobierz materiał ZPE -
ZPE – „Myślenie pozytywne jako sposób na zdrowie i dobre życie”
Scenariusz edukacji zdrowotnej dla klas IV–VI dotyczący optymizmu, pesymizmu i przekształcania sposobu patrzenia na trudne sytuacje.
Pobierz materiał -
ZPE – „Zdrowie fizyczne, psychiczne, emocjonalne i społeczne – zależności”
Materiał dotyczący zdrowia psychicznego, samooceny, optymistycznego patrzenia na świat oraz dostrzegania własnego rozwoju i codziennych osiągnięć.
Zobacz materiał -
GIS – „Jak dbać o zdrowie psychiczne?”
Materiał przypominający, że pozytywne myślenie nie polega na ignorowaniu problemów, ale na poszukiwaniu nadziei i możliwych dobrych stron również w trudnych sytuacjach.
Zobacz materiał GIS -
Ashra H. i wsp. – Child Self-Criticism Scale, 2025
Badanie dotyczące samokrytyki u dzieci w wieku 7–11 lat. Autorzy opracowali pierwsze dedykowane tej grupie wiekowej, psychometrycznie ocenione narzędzie obejmujące m.in. krytykowanie i wspieranie siebie.
Zobacz publikację -
Neuenschwander R., von Gunten F.O. – Self-compassion in children and adolescents, przegląd systematyczny 2024/2025
Przegląd 141 publikacji dotyczących samowspółczucia u dzieci i nastolatków. Autorzy wskazują obiecujące związki z dobrostanem, ale również ograniczenia literatury, szczególnie niewielką liczbę badań podłużnych i mniejszą bazę danych dotyczącą młodszych dzieci.
Zobacz przegląd -
Bennett-Pierre G. i wsp. – wpływ różnych rodzajów pochwały na dzieci, 2024
Eksperyment z udziałem 150 dzieci w wieku około 8 lat. Nie wykazał prostego podziału, według którego pochwała procesu zawsze działa lepiej niż pochwała osoby. Wyniki pokazują, że wpływ informacji zwrotnej zależy od kontekstu, co przemawia przeciwko mechanicznym zasadom chwalenia.
Zobacz badanie
GOTOWA LEKCJA • EDUKACJA ZDROWOTNA KLASA IV
„Dobre słowo do siebie – samoocena i optymizm”
W pakiecie „Zdrowie w praktyce” dla klasy IV znajdziesz 32 gotowe lekcje. Lekcja 25 zawiera scenariusz krok po kroku, kartę pracy, krótkie sprawdzenie osiągnięć, klucz, kryteria oraz gotową informację zwrotną.
Uczeń pracuje na fikcyjnych bohaterach i ćwiczy zmianę surowych komentarzy na zdania realistyczne, życzliwe i pozostawiające możliwość działania. Nie musi ujawniać własnych ocen ani osobistych kompleksów.
Zobacz 32 gotowe lekcje dla klasy IV →FAQ – samoocena i optymizm w klasie IV
Czy pozytywna samoocena oznacza przekonanie, że jestem świetny we wszystkim?
Nie. Realistyczna samoocena uwzględnia zarówno mocne strony, jak i obszary wymagające nauki. Nie wymaga przeceniania własnych możliwości.
Czym realistyczny optymizm różni się od pozytywnego myślenia?
Realistyczny optymizm nie zaprzecza trudności i nie obiecuje sukcesu. Pozwala zauważyć problem, a następnie szukać tego, na co można mieć wpływ i jaki krok można wykonać dalej.
Czy warto mówić dziecku „jesteś bardzo mądry”?
Nie trzeba wprowadzać zakazu takich pochwał, ale globalna etykieta mówi niewiele o konkretnym działaniu. W edukacji bardziej użyteczna bywa informacja, co uczeń zrobił dobrze, co wymaga poprawy i jaki może być następny krok. Badania pokazują też, że wpływ różnych rodzajów pochwały jest bardziej zależny od kontekstu, niż sugerują proste poradnikowe reguły.
Czy samowspółczucie oznacza pobłażanie sobie?
Nie. Życzliwy stosunek do siebie po błędzie może współistnieć z odpowiedzialnością, poprawianiem błędów i podejmowaniem kolejnej próby.
Czy każde niepowodzenie jest „okazją do rozwoju”?
Nie trzeba tak przedstawiać każdej porażki. Niepowodzenie może być po prostu przykre. Staje się użyteczną informacją wtedy, gdy można zrozumieć, co się wydarzyło i czy istnieje sensowny następny krok.
Kiedy surowe komentarze dziecka o sobie wymagają większej uwagi?
Gdy bardzo negatywne wypowiedzi o sobie często się powtarzają, są nasilone albo towarzyszą im inne niepokojące zmiany, np. długotrwałe obniżenie nastroju, wycofanie czy utrata zainteresowań. W takiej sytuacji szkolne ćwiczenie nie zastępuje rozmowy i odpowiedniego wsparcia.
Zostań ze Zdrową Lekcją na dłużej
Na Facebooku, Instagramie i YouTube publikuję praktyczne wskazówki do prowadzenia lekcji, merytoryczne rozwinięcia tematów, pomysły na pracę z klasą i materiały dla nauczycieli od klasy IV szkoły podstawowej po szkołę ponadpodstawową.
Zdrowa Lekcja na tydzień 💙
Co sobotę otrzymasz przygotowanie do kolejnego tygodnia: tematy, wskazówki merytoryczne, możliwe pytania uczniów, dodatkowe źródła i pomysły do pracy zgodnie z programem „Zdrowie w praktyce”.
Zapisz się na newsletter →